• BIST 106.999
  • Altın 270,782
  • Dolar 5,7272
  • Euro 6,3405
  • İstanbul 15 °C
  • Diyarbakır 10 °C
  • Ankara 5 °C
  • İzmir 17 °C
  • Berlin 6 °C

Kürtleri sevmediğiniz için beni terk ediyorsunuz, S. Hanım

Hakan Aksay

Duydum ki beni terk ediyormuşsunuz, S. Hanım.

Silmek üzereymişsiniz beni arkadaş listenizden.

Pardon, duymadım aslında; kendim okudum.

Uzun yıllar önce çok beğendiğiniz bir yazımdan sonra uzun ve güzel bir mektup yollamıştınız bana (e-maile “mektup” dememin bir sakıncası yoktur umarım sizce de).

O mektupta bana “bu zamanda insani duygular hakkında, insanca yazılar yazan az gazeteci kaldı” demiştiniz.

Sonra beni Facebook’tan arkadaşlarınız arasına “eklemiştiniz”.

(Face’ten “arkadaş olmak” ne kadar ilginç, değil mi, S. Hanım? Biri “arkadaşlık isteği” gönderiyor; öteki “onaylıyor” ve hooop... “arkadaş” oluveriyorsunuz. Oysa gerçek hayatta arkadaş olmak ne kadar zorlu bir uğraştır... Yıllar alır... Çoğu kez siz “onaylamak”isteseniz de olmaz, bir türlü kurulmaz “arkadaşlık”. Facebook’ta her şey ne kadar kolay ve hızlı!..)

Sonraki yıllarda defalarca güzel sözler okudum sizden. “İnsani hikâyeler”üzerine “edebî tat” aldığınız yazılardan duyduğunuz memnuniyetinizi dile getirdiniz kaç kez.

Ne demiştiniz 2-3 yıl önce:

“Hayat üzerine kaleme aldığınız pazar yazılarınızı çok seviyorum. Ve kadın-erkek ilişkileri üzerine yazılarınızı... Rusya hakkında yazdıklarınız doğrusu pek ilgimi çekmiyor, ama herhalde bir uzman olarak sizin yazmanız gereken konu bu. Rus kadınları üzerine yazdıklarınız daha hoş bence...” 

Bundan kısa süre sonra tatlı sert bir uyarı almıştım sizden:

“Her şey iyi güzel, ama şu Kürt konusunda sizi biraz takıntılı buluyorum. Bilmem neden destekliyorsunuz Kürtleri... Belki de köken olarak Kürtsünüz, oralarda doğdunuz. Ama bugün yazdıklarınızın teröristlerin ekmeğine yağ sürmemesi için dikkatli olmalısınız.”

Daha sonra benim “takıntılı” olduğum Kürt konusu hakkında yazdıklarım sizi kızdırmıştı.

Bir defasında selamsız bir mesaj “sallamıştınız” bana doğru:

“Bakın, Hakan Bey. ‘Selo sempatisi’ falan, bir yere kadar anlarım. Ancak bunlar vatanı bölmek istiyorlar. Buna izin veremeyiz. Sizin insani yazı yazmak adına Kürt bölücülere hoş görmenizi de kaldıramıyoruz. Lütfen yazılarınızı daha özenli yazın.”

Doğrusu çok sert bir mesajdı bu, S. Hanım. Sadece “bakın” diye başladığı için ve – hiç gereksiz yere – birinci tekil şahıstan üçüncüsüne geçtiği için (“kaldıramıyoruz”) değil. İstemediği bir içeriği okuduğu için “sevdiği” bir yazarı, “daha özenli yazın”(neredeyse “yazarken dikkatli olun”) diye uyarmak, herkesin yapacağı bir şey değildi.

Nasıl demeli, pek “arkadaşça” bir üslup sayılmazdı bu...

***

Hayır, S. Hanım, size kırılmıyorum. Biliyorum, “bazı konularda”hassassınız. Kimi konularda sizin “kırmızı çizgileriniz” var. “Milletin birliği ve vatanın bütünlüğü” çocukluğunuzdan beri sizin “kutsal”ınız... Sizce ne olursa olsun vatan toprağı parçalanmamalı. “Gerekirse çok kan dökülmeli” ama “kutsal topraklar” bizde kalmalı. “Bizde”? Kimde? Türklerde? Türkiye Cumhuriyeti’nde? İktidarda?

Gerekirse dökülecek kan ne kadar olabilir, ne kadar “gerekebilir”sizce?

Kanı dökülebilecek insanları bizzat tanıyor musunuz, S. Hanım?

Askerlik çağında oğlunuz var mı, mesela?

Varsa/olsaydı “gerekirse onun da kanı dökülüversin canım”diyebilir miydiniz bu kadar kolayca?

S. Hanım, ben sizin yakın geçmişinizin “insanca yazılar yazan gazetecisi”, gerçekten de hâlâ insandan ve hayattan daha önemli hiç bir şey olmadığını düşünüyorum.

Toprak da buna dâhil.

Ve insanlarımızın hayatlarının sönmesi “ge-rek-mi-yor” diyorum.

Gerekmiyor...

Ölmesin bu insanlar artık!..

Ölmesinler parlak milliyetçi, vatansever sloganlarla.

“Vatan” için de ölmesinler.

Vatanlarında mutlu yaşamaları olsun esas mesele.

***

Sevgili S. Hanım,

Sevgili okurum – ve henüz, hâlâ daha – “Face arkadaşım”,

Hayır, ben Kürt değilim.

Kürt akrabam falan da yok (olmasını isterdim, ama yok).

Dahası Kürt sorununu yıllar boyu yeterince anlayamamış, hissedememiş bir gazeteciyim maalesef.

Bugün de Kürt sorununu en iyi ve en fazla yazanlar arasında falan değilim; bunu ben de biliyorum, siz de biliyorsunuz.

PKK ve terörizm eleştirisi yaptığım yazıları da bilirsiniz mutlaka.

Ama bu Kürt nefreti ve Kürt korkusu bizi bitirecek; bunu görüyorum ben, inanın.

İçerde de rahat yok bize bu nefret ve korku yüzünden...

Dışarıda da (bakın, sözde IŞİD operasyonumuz, buram buram Kürt düşmanlığı kokuyor ve Suriye’de, Irak’ta derinlere girmek istedikçe savaş riskini büyütüyoruz; korkarım asıl parçalanmamız bu yolda olacak)...

(Biliyorum, S. Hanım, siz AKP karşıtısınız, cumhuriyetçisiniz, laiksiniz, Atatürkçüsünüz... Ama bol miktardaki paylaşımlarınız arasında AKP iktidarının “Güneydoğu’daki uygulamaları”na karşı çıkan tek bir satır bile bulamıyorum nedense...)

“Güneydoğu’da olup bitenler” üzerine neler düşündüğünüzü hiç bilmiyorum.

Ama sizinle “arkadaş” olduğumuz süre içinde – eğer kaçırmadıysam – paylaşımlarınızda “oralarda yaşananlara yönelik duygusal paylaşımlar” göremedim.

Yıllar önce Kürt kızı Ceylan Önkol çobanlık yaparken zırhlı bir araçtan açılan ateş sonucu parçalandığında neler düşündünüz, S. Hanım?..

Ya da birkaç yıl sonra Cizre’de Cemile Cizir Çağırga'nın cesedi annesi tarafından mecburen buzdolabında saklandığında?..

Ya da Cizre’de bir binanın bodrumundan onlarca kişinin cansız bedeni çıkarıldığında?..

Nurcan Baysal’ın yazılarını okuyor musunuz, S. Hanım?

Nurcan’ın kelimelerinin nasıl ağladığını hissediyor musunuz?

Kelimelerden süzülen kanın ve çilenin kokusunu hissediyor musunuz?

S. Hanım, sizinle Facebook’taki arkadaşlığımızın son bulmasına az kaldı sanırım.

Muhtemelen size söylediğim son sözler bunlar...

***

Yakında sizi kaybedebilirim.

“Arkadaşlıktan düşebilirim” kısa süre içinde.

Beni “prensipleriniz uğruna” feda edebilirsiniz.

Edin...

Elinizi korkak alıştırmayın.

S. Hanım,

Orta okulu duvar gazetesini falan saymayalım, ama...

Herhalde 25-30 yıldır yazıyorum ben.

Birçok gazetede ve sitede yazdım.

Çok okur kaybettim.

Ama en fazla okura sahip olduğum an, bugün.

Gideceksiniz, biliyorum.

Gidin, istiyorsanız.

Bu sizi bugün için daha fazla tatmin edecek, görüyorum.

Hele bir de bu “gidiş”i sert bir “protesto” eşliğinde yapmak, içinizdeki bütün gizli suskunlukları bastıracak bir ses çıkaracak...

Tatmin olacaksanız, lütfen...

Yapın bunu.

Ve mutlu olun.

Ama...

Sizden ricam...

Lütfen...

“İnsani duygulardan” ve “insanca yazılardan” uzak kalmayın...

Ve unutmayın ki...

“Güneydoğu’nun talihsiz insanları”nın da bir hikâyesi var.

Ve haddinden fazla acıyla dolu bir hikâye bu.

Beni terk edin isterseniz...

Ama adalet duygusunu terk etmeyin.

Ve “Türkiye Cumhuriyeti’nin öteki vatandaşları”nı terk etmeyin.

İnsanlığı terk etmeyin.

Ve insancıllığı...

Ve vicdanı...

Ve kendinizi terk etmeyin, S. Hanım.

Sağlıcakla kalın.

  • Yorumlar 7
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış
    ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    ÖNE ÇIKANLAR
    Tüm Hakları Saklıdır © 2009 İlke Haber | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0532 261 34 89