• BIST 90.383
  • Altın 144,409
  • Dolar 3,6117
  • Euro 3,9021
  • İstanbul 8 °C
  • Diyarbakır 2 °C
  • Ankara 0 °C
  • İzmir 7 °C
  • Berlin 0 °C

Türkiye'nin Ortadoğululaşması!

Ali Bulaç

Batılılar ve bizdeki batıcılar “Ortadoğu”yu oryantalist bir anlam çerçevesinde kullanırlar.

Oryantalizm, kendimizi Batılıların gözüyle görmek ve benliğimizi onların perspektifnden idrak etmek ise ortada bir perspektif sorunu var demektir. Batı sanatı perspektife dayandığı için tabiatı ve nesneleri Batılı sanatçının perspektifinden tasvir eder. Bu, sanatı öznel, yanlı, eksik ve tanımlayıcı yapar. Bize “Ortadoğu” diyenler de kendi perspektiflerini bize empoze etmektedirler. Oysa biz “Ortadoğulu” değiliz, kendimizi İngilizlerin merkeze alıp da bize biçtikleri perspektiften farklı bir hakikate sahibiz. Buna rağmen Ortadoğu bir gerçekliktir ancak bu gerçeklik bölgenin asli özneleri tarafından değil, Batılılar tarafından üretilmiştir.

Bölgemiz, ona giydirilmiş bir deli gömleği olan Ortadoğu'nun hayli ötesinde darü'l İslam'dır; gayrımüslimlerin de dinlerine ve gönüllerine göre özgürce, yerine göre siyasi birliğin ortakları olarak güven içinde yaşayabilecekleri Dar!

Türkiye'nin Ortadoğu gerçekliğinin bir parçası olduğu inkar edilemez. Coğrafyamızın yüzde 97'si bölgeye aittir ve eğer bölgeye empoze edilen rejim karakteri diktatörlükler, monarşiler ve seçim sisteminin üstünü örttüğü otokrasiler ise Türkiye tereddütsüz üstü demokrasi, altı otokrasidir.

Bölge hangi dramları yaşıyorsa Türkiye de benzer dramları yaşıyor. Birilerinin, Türkiye'yi Ortadoğu anaforunun ta dibine itmek için özel gayret gösterdiği açık. Bunu bizim basiretsizliğimiz, ferasetten yoksun siyaset anlayışımız da kolaylaştırıyor. Reyhanlı, Diyarbakır, Suruç ve Ankara-Garı'nda onlarca insanın ölümüne yol açan intihar saldırıları, bizleri adım adım Ortadoğu anaforuna hazırlamakta, daha büyük trajedileri kabullenmeye ayarlı duygularımızı biçimlendirmektedir.

Irak, Suriye ve başka yerlerde onlarca insanın bir anda havaya uçtuğu patlamalar karşısında iki tür tepki verildiğini gözlemliyoruz: Biri toplumun katliamları bölgenin “tabii siyaset tarzı” olarak kabul etmeye başlaması; diğeri rakip siyasi kamptakilere bu türden saldırılar yapıldığında sesini çıkarmayıp belki bir ölçüde içten içe sevinmesi. Artık bu türden yıkıcı cinayetleri işleyenlerin değil faillerini bulmak, failleri merak bile edilmiyor. Çünkü failin bilinmesinin herhangi bir önemi yoktur. Çatışan mezhep veya etnik gruplar birbirlerine üstünlük kazanmanın mümkün olan tek siyaset yolunun bu olduğuna kani olmuş bulunuyorlar. Katliamlar sürdükçe herkes kendi mezhebine, etnik grubuna doğru savruluyor; bir süre sonra mezhep ve etnisite kişinin asli kimliği, aslında hapishanesi haline geliyor. Meşru pozitif siyasetin, yerini katliamları hedefleyen gayrımeşru negatif siyasete, yani vahşete terk etmesi bölgenin başına gelebilecek en büyük felaketti, ancak bölge üzerinde “yaratıcı kaos doktrini”ni uygulayan güçler, bölgeye ilişkin tasarladıkları düzenlemeleri maliyetinin tamamı bölge halkına çıkacak şekilde başarıyla yürütüyorlar ve bu güçler, en büyük desteği birbirlerine karşı nefret içinde olan bölge halkından, intikamcı, vahşi gruplardan alıyorlar.

Belli aralıklarla birbirini takip eden katliamlar, Türkiye'yi Suriye politikasından vazgeçirmeyi hedeflemiş olabilir; ABD ile birlikte kendisine karşı operasyon yapan IŞİD tarafından yapılmış olabilir: belki de PYD ve IŞİD savaşlarını Türkiye topraklarına taşıyorlardır; patlamalar seçim ayarlı olup HDP'yi barajın üstünde tutmak veya altına itmek için de yapılmış olabilir; Türkiye'den bir parçanın kopmasıyla sonuçlanacak Türk-Kürt çatışması da hedeflenmiş olabilir; beklenmedik bir iç veya dış müdahaleye zemin hazırlığı da olabilir vs. Bunların hepsi mümkün ve fakat ikinci derecede önemli şeyler.

Vahim olan hiç aydınlanmayan bu barbarlıklara, toplumun “galiba biz başka dilden anlamıyoruz” diye bakmaya başlaması; istihbarat ve güvenlik zaafının hiçbir müeyyideye tabi tutulmaması ve en tehlikeli olanı her bir katliamın yol açtığı travma ile insanların güvenlik kaygısına düşüp adalet duygusunu kaybetmesi.

Batılı ülke olamadık, olamayacağız da! Basiretle hareket etmeyecek olursak böyle böyle Ortadoğululaşacağız, biz de diğer bahtsızlar gibi çatışıp duracağız. Tek çıkış yolu var: Zihni teşevvüşten kurtulup, bize giydirilmek istenen bu deli gömleğini parçalayıp kendimiz olmak!

  • Yorumlar 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış
    ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
ÖNE ÇIKANLAR
Tüm Hakları Saklıdır © 2009 İlke Haber | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0532 261 34 89