• BIST 82.363
  • Altın 146,538
  • Dolar 3,7764
  • Euro 4,0385
  • İstanbul 8 °C
  • Diyarbakır 2 °C
  • Ankara 0 °C
  • İzmir 8 °C
  • Berlin -2 °C

70. yıldönümde 33 Kurşun Katliamı

Günay Aslan

Bundan tam 70 yıl önce, 28 Temmuz 1943 tarihinde ve tan vaktinde; Van İli Özalp İlçesine bağlı Koçkıran köyünün İran sınırıyla bitişik Sefo Deresi’nde 33 yoksul Kürt köylüsü elleri arkadan bağlanmış ve yere diz çöktürülmüş olarak kurşuna dizildi.

Kurşuna dizilenler arasında yürüyemeyecek kadar yaşlılar, bıyıkları yeni terlemiş delikanlılar, nişanlılar, yeni evli olanlar vardı.

Sorgusuz-sualsiz ve suçsuz-günahsız yere kurşuna dizilen bu insalara son sözleri dahi sorulmadı.

Son dualarını, yakarışlarını ve haykırışlarını da Türk askerinin yeri göğü inleten kurşun sesleri yüzünden duyan olmadı.

Büyük ozan Ahmed Arif’in dediği gibi; ‘O gün orada ölümü acımasız uyguladılar/ mavi dağ dumanını/ ve uyur-uyanık seher yelini/ kanlara buladılar…’

Dediğim gibi Türk askerinin kurşuna dizdiği 33 yoksul Kürt köylüsü hakkında verilmiş bir mahkeme kararı yoktu. Kurşuna dizilmelerine yol açacak herhangi bir suçları da yoktu. Tek suçları (!) Kürt olmaktı.

Bu nedenle onları kurşuna dizen devlet katliama gülünç gerekçeler hazırladı. Yalan beyanlara ve sahte belgelere dayalı uyduruk raporlar yazdı.

Bu uyduruk raporlardan biri de TC Başbakanlık Makamı’nın 21 Mayıs 1951 tarihli tezkeresiydi. Buna göre; bu köylüler sınırdaki gizli geçitleri göstermek amacıyla sınıra götürülmüş ancak, orada “kaçmaya teşebbüs etmiş, müfrezenin uyanık davranması üzerine de buna muvaffak olamadan, karşı taraftan açılan ateşle müfrezenin açtığı ateş arasında kalarak kamilen imha” edilmişlerdi.

Oysa bu insanları Orgeneral Mustafa Muğlalı’nın emriyle Van 226 Alay- 2. Tabur Komutanlığı’na bağlı süvari birliği kurşuna dizmişti. Birliğe sınır taburunda görevli subaylardan Nejdet Bilgez, Bilal Bali ve Durmuş Özbek komuta etmişti.

Ateş emrini bunlar vermiş; köylüler süvari birliğinin makineli tüfek ateşiyle katledilmişlerdi.

Türk devleti planı ve programını önceden yapmış, Kürtleri bile- isteye katletmişti.

Katliam planı Ankara’da çizilmiş, dönemin Cumhurbaşkanı İnönü, ‘Doğu’nun Aslanı’ ilan ettiği Teşkilatı Mahsusa’dan yakın arkadaşı 3’üncü Ordu Komutanı Orgeneral Mustafa Muğlalı’yı bunun için görevlendirmişti.

Muğlalı’nın katliam için seçilmesi tesadüf değildi. Muğlalı Ermeni ve Rum katliamlarını gerçekleştirmiş olan ‘Teşkilat-ı Mahsusa’nın önemli bir üyesiydi. Derini yüzeyseliyle devletin ta kendisiydi.

Muğlalı, İnönü’den aldığı emrin gereğini yerini getirmek amacıyla önce kendisine bağlı Jitemvari çetesini harekete geçirdi. Çete bölgede birçok provokatif eyleme girişti. Hırsızlık, soygun, adam kaçırma, cinayet gibi suçlar işledi.

Çete daha sonra kendisiyle işbirliği halindeki ilçe arzuhalcisine bu suçlarının faili olarak bazı köylüleri ihbar ettirdi. İhbar listesini tabur komutanı Şükrü Tüter hazırlamış, ihbarcı arzuhalciye vermişti.

Sınır köylerinde yaşayan köylüler bu ihbar sonucu gözaltına alındılar ancak, alınır alınmaz da suçlama biçim değiştirdi. ‘Hırsızlık’ iddiasıyla gözaltına alınan köylülere içeride, ‘Rus Casusu’ suçlaması yöneltildi! ‘Rus Casusu’ oldukları gerekçesiyle de ifadeleri dahi alınmadan hepsi de sorgusuz –sualsiz kurşuna dizildi.

Ve, önceki gün bu katliamın üzerinden tam 70 yıl geçti.

Katliamın amacı Kürt halkına gözdağı vermekti. Kürtlere seslerini çıkarmamaları için belli aralıklarla gözdağı vermek, halkın sevdiği ve saydığı insanları asarak ya da kurşuna dizerek katlettmek devlet siyasetiydi. Muğlalı bu gerçeği yargılandığı mahkemede açıkça itiraf da etti.

Devletin Kürtleri sistemli olarak imha etmesi gerektiğini ifade etmekten çekinmedi. “Kürtlere normal ölçüler ve devlet anlayışı içinde yaklaşılması mümkün değildir” dedi.

33 Kurşun Katliamı CHP’nin eseriydi. Günümüze uyarlarsak CHP’nin Roboskî’siydi.

Ne var ki CHP Piran, Zilan ve Dersim katliamlarında olduğu gibi bu katliamla da yüzleşmedi. Yüzleşmek bir yana katillerine kol kanat germeye devam etti.

Bundan iki yıl önce Van’a giden CHP Lideri Kemal Kılıçdaroğlu kurban bayramını köylüleri kurşuna dizen karakolda geçirdi.

Karakoldan birkaç kilometre ötedeki Sefo Deresi’neyse gitmedi. CHP lideri katliamı ve kendilerinden bir mezar bile esirgenen acılı insanları görmezden geldi.

Oysa oraya gidebilir, derenin ailelere açılmasına öncülük edebilir, katliamdan ötürü özür dileyebilirdi ama, yapmadı. Kılıçdaroğlu bu erdemi ve yürekliliği göstermedi.

Evet, 33 Kurşun katliamın işlendiği Sefo Deresi 70 yıldır ‘yasak saha’ kapsamında. Acılı aileler bu nedenle oraya gidemiyor, orada bir mezar yapamıyor, yakınlarının ruhuna bir dua edemiyor.

Devlet buna bile izin vermiyor.

Türk devleti sorgusuz-sualsiz ve suçsuz -günahsız yere topluca katlettiği Kürtlerin bir mezarı olsun istemiyor.

Öte yandan ama, Piran’dan Zilan’a, Dersim’den Newala Qesaba’ta toplu mezarlar ülkesine çevirdiği Kürdistan da kanamaya devam ediyor.

Kanlı derelerden insan çığlıkları, vicdan ve adalet haykırışları yükseliyor. Acıları ortaklaştırmadan geleceği ortaklaştırmanın mümkün olamayacağı bilindiği halde Türk devleti ve siyaseti katliamların üzerine yatmaya; gerçekler karşısında üç maymunları oynamaya devam ediyor.

Ama nereye kadar?

  • Yorumlar 1
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış
    ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    ÖNE ÇIKANLAR
    Tüm Hakları Saklıdır © 2009 İlke Haber | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0532 261 34 89